Calon

RAKYAT asing mungkin tidak mengenali Ahmad Tibi (gambar), tetapi di kalangan penduduk Palestin dan masyarakat Arab di rantau ini, namanya kini menjadi sebutan apabila Ahad lalu, beliau mengumumkan akan bertanding jawatan Perdana Menteri Israel.Pengumumannya itu dibuat sebaik saja Ehud Barak mengemukakan surat peletakan jawatannya dan kemudian dicalonkan semula oleh Parti Buruh untuk merebut jawatan itu dalam pilihan raya yang akan diadakan dalam tempoh 60 hari.
Ahmad Tibi yang memimpin Pergerakan Arab bagi Pembaharuan berkata, beliau memutuskan untuk bertanding jawatan berkenaan bagi mengukuhkan kedudukan politik rakannya selain melindungi hak dan kepentingan masyarakat Arab.
Walaupun menyedari sukar baginya merebut jawatan berkenaan, beliau berkata, pencalonan itu dibuat bagi mencabar dasar Israel yang berat sebelah terhadap golongan minoriti Arab yang mewakili 20 peratus daripada lima juta penduduk Israel.
"Dasar berat sebelah ini terbukti berikutan pembunuhan 13 orang Arab Israel sejak Intifada al-Aqsa meletus pada 28 September lalu. Sehingga kini lebih 320 orang terbunuh dan sebahagian besarnya adalah rakyat Palestin," kata bekas penasihat pemimpin Palestin, Yasser Arafat, itu ketika ditemui kelmarin.
Beliau yang juga Ahli Knesset mewakili kalangan Arab Israel berkata, pencalonannya juga adalah untuk memberi pilihan kepada mereka yang menolak atau tidak mahu mengundi Barak, Benjamin Netanyahu dan Ariel Sharon.
Netanyahu, bekas Perdana Menteri sebelum Barak sudah mengumumkan Ahad lalu akan bertanding dalam pilihan raya berkenaan, manakala Sharon yang mengetuai Parti Likud dikatakan turut akan dicalonkan.
Bagaimanapun, peletakan jawatan Barak itu sebenarnya satu tamparan kepada usaha damai kerana semua perbincangan ke arah itu akan dihentikan sehingga pilihan raya selesai.
Pelbagai pihak juga bimbang Barak yang terus menerajui Israel sehingga pilihan raya diadakan, akan meningkatkan keganasan terhadap penduduk Palestin bagi menambat hati rakyat Israel supaya menyokongnya, walaupun Barak sendiri berjanji akan memastikan perjanjian damai dapat dicapai sebelum pilihan raya.
Hakikatnya, pandangan umum dunia Arab pada masa ini ialah sama ada Barak atau Netanyahu dan parti Buruh atau Likud yang dipilih, ia tidak memberi kesan positif terhadap usaha perdamaian dengan Palestin.
Ini kerana, mereka melihat tindakan Barak dan parti Buruh sebelum ini tidak ada bezanya dengan kerajaan Likud sebelum itu dalam menangani kepentingan penduduk Palestin dan Arab, termasuk tindakan mereka meluaskan lagi kawasan penempatan Yahudi di kawasan yang diduduki sejak 1967.
Tentera Israel terus merampas tanah rakyat Palestin, melaksanakan langkah 'keselamatan' seperti menahan rakyat Palestin, menutup kawasan tertentu yang diperintah oleh Palestin, selain melakukan tindak balas tentera yang keras terhadap penentangan dan kebangkitan rakyat Palestin.
Pemerhati politik berpendapat, jika ada perbezaan antara parti Buruh dan Likud sekalipun, ia hanya membabitkan caranya saja dan bukan dasar yang boleh memberi kesan terhadap usaha mencari perdamaian.
Mengenai suruhanjaya penyiasat mengenai keganasan terhadap rakyat Palestin yang dipimpin oleh Amerika Syarikat, dunia Arab nampaknya agak sangsi suruhanjaya itu dapat menghasilkan satu laporan yang objektif bagaimana krisis berkenaan boleh meletup 11 minggu lalu dan apakah cadangannya untuk memastikan pertumpahan darah tidak berulang.
Kebanyakannya menganggap ia hanya bertujuan melindungi rejim Yahudi itu daripada dituduh sebagai pencetus keganasan kerana ketua suruhanjaya berkenaan yang juga bekas Senator Amerika, George Mitchell, sebelum ini didakwa paling banyak memperkenalkan resolusi untuk melindungi Israel daripada sebarang sekatan antarabangsa.
Apa yang jelas, dalam fikiran kebanyakan masyarakat Arab ialah dasar 'double-standard' Amerika dan Kesatuan Eropah (EU), yang mana rakyatnya menganggotai jawatankuasa lima anggota yang ditubuhkan ketika sidang damai di Sharm El Sheikh, Mesir, pada pertengahan Oktober lalu.
Mereka melihat bagaimana Amerika dan EU begitu bersungguh-sungguh ketika mempertahankan Kosovo tahun lalu, tetapi tidak menunjukkan sebarang minat langsung untuk melindungi rakyat Palestin daripada tindakan kejam Israel sejak keganasan bermula berikutan intifada antara 1989 hingga 1993.
Oleh itu, suruhanjaya penyiasat mempunyai tugas berat bukan saja untuk mencari punca berlakunya keganasan itu, malah membuktikan kepada masyarakat Arab bahawa apa yang mereka fikirkan itu adalah tidak benar.

Amman (14/12/2000)